Historię "Służby Animacji Wspólnotowej" można podzielić na pięć etapów:

1. Pierwszy okres (1943-1956) bezpośrednio po wojnie, charakteryzuje się wezwaniem do nawrócenia, w optyce pojednania ludów i jednostek, w Chrystusie Jezusie, na rzecz bardziej ludzkiego i sprawiedliwego (prawowiernego) współżycia. Jest to czas przemawiania do mas i „krucjaty dobroci”, promowanej przez o. Lombardiego z kilkoma współpracownikami. Jest jednak zrozumiałe, że aby zmienić świat, Kościół potrzebuje głębokiej i kolektywnej odnowy jako Ciało Chrystusa. W tym celu powstają „Ćwiczenia na rzecz Lepszego Świata”, ze zbiorem propozycji wspólnotowo – powszechnej odnowy Kościoła dla świata. Jesteśmy w czasie „MIĘDZYNARODOWEGO CENTRUM PIUS XII NA RZECZ LEPSZEGO ŚWIATA” oraz działań skierowanych na formację „liderów” Kościoła.

2. Drugi okres (1956-1965) – powstaje Grupa Promotor (Inicjator, Projektodawca) (G.P.) (skrót włoski: M.M.M.), dzięki oficjalnym dokumentom Piusa XII oraz przychylności jego następców.      W międzyczasie odbywa się Sobór Watykański II, i aby pojąć jego wskazania, należy rozpocząć zobowiązującą pracę, po to, by odnowić treści, metodologie i samą strategię apostolską Służby Animacji Wspólnotowej. W tym samym czasie dochodzi do przejścia od osoby o. Lombardiego do Grupy zdefiniowanej w jej tożsamości. Grupa promotor jest jednym z wielu głosów posoborowych, ale nie jest i nie chce być głosem brzmiącym (rozbrzmiewającym, głośnym), tak by wielu nie skończyło nie słysząc go lub uznając go za martwy.

3. Trzeci okres (1965-1975) to okres wielkich badań znaków czasu, dialogu, liberalizacji, sekularyzacji, królestwa Bożego i świata, itd.; okres zdefiniowania nowej strategii: służyć odnowie Kościoła, wychodząc od całości, poprzez promocję kolektywnych i wspólnotowych procesów odnowy, które zaangażowałyby zarówno ministrów jak i lud Boży. W tej fazie rodzi się parafialny projekt odnowy i ewangelizacji, znany jako „Nowa wizja (nowe oblicze) parafii” (skrót włoski: NIP). Dyskutuje się nad nowymi kursami duchowości wspólnotowej i nad nowymi formami spotkań. Wraz ze zmianą strategii podejmuje się także decyzję o pozostawieniu „Centrum Pius XII na rzecz lepszego Świata”, po to, by iść tam, gdzie żyją ludzie i Kościół.

4. Czwarty okres od 1975 r., a z nim kolejne uściślenie aktywności GP (wybory (opcje) apostolskie GP, ustawienie i fizjonomia GP), studium tematu sprawiedliwości, opracowanie specyficznych projektów dla młodzieży, rodzin, ministrów (szafarzy) w obrębie projektu NIP, opracowanie i propozycja „przed – projektu odnowy instytutów religijnych życia aktywnego”. Rozpoczyna się także studium i eksperymentacja projektu służącego odnowie diecezji. Poza promowaniem wspólnotowej i kolektywnej odnowy, osiągnięta została faktyczna propagacja poprzez konkretne projekty, sprawdzalne jako procesy nawrócenia/odnowy grup i wspólnot, rozumianych jako „razem, wspólnie” w kierunku Królestwa Bożego.

5. Piąty okres od 1990 r. wynika ze splotu następujących czynników:

• Prawne zatwierdzenie przez Stolicę Apostolską Grupy jako „Prywatnego stowarzyszenia świeckich” (14-12-1988), i uznanie jej jako takiej przez Państwo Włoskie (10-02-1998);

• Decyzja zorganizowania GP, w każdej części świata, w „ekipy lokalne, regionalne i państwowe”, to w odniesieniu do trzech poziomów aktualizacji - promocji procesów odnowy: uwrażliwienie, pogłębienie, zaangażowanie organiczne;

• Strategiczna decyzja, by cały nasz wysiłek skoncentrować na służbie odnowy powszechnej i wspólnotowej Kościoła miejscowego lub diecezji;

• Wybór określenia się przez to, czym jesteśmy i co robimy, tzn. przez funkcję, którą pełnimy: „Służba Animacji Wspólnotowej”, w celu uchronienia się od bycia kojarzonymi z określeniem „Ruch na rzecz Lepszego Świata”, którego jesteśmy jedynie propagatorami;

• Obecność biskupów, którzy w charakterze gwarantów, przewodniczą samej Grupie, która w ten sposób wyraża jasno swą służbę dla jedności Episkopatu. Służba Animacji Wspólnotowej, zdobywa w ten sposób nowe oblicze, zachowując jednocześnie swoją naturę, swój styl życia oraz swój „status prawny”.