Duchowość komunii

Duchowość komunii jest racją istnienia dla życia Grupy oraz dla jej apostolskiej funkcji, jako Służby Animacji Wspólnotowej. Razem z wieloma innymi – osobami, grupami, instytucjami – nasza Grupa poświęca swoje życie staraniom, żeby Kościół był coraz bardziej profetyzmem, kapłaństwem i służbą światu.

Duchowość komunii jest centrum wszelkich starań podejmowanych przez naszą Grupę, stanowi ona sens naszych propozycji duszpasterskich i horyzont życiowych dążeń. Według naszego przekonania: jest to duchowość na wzór komunii w Trójcy Świętej, która jest przeżywana wspólnie przez Lud Boży, w określonym czasie i miejscu czyli w Kościele lokalnym, służąc rozszerzaniu Królestwa Bożego w świecie.

Udział Ludu Bożego w potrójnej funkcji Chrystusa pozwala mu doświadczać Trynitarnej komunii jako:

·         „wydarzenie”, które ma być zauważone i kontemplowane w historii (wymiar profetyczny);

·         „powołanie” do nieustannego wzrastania i rozwoju coraz bardziej powszechnej świętości i jedności, żeby świat mógł uwierzyć (wymiar kapłański);

·         „misja – świadectwo”, które należy wyzwolić podczas budowania wspólnoty kościelnej, żeby służyło rozszerzaniu Królestwa Bożego w świecie (wymiar królewski lub służebny).

Komunia jako: „wydarzenie”, które należy zauważyć i kontemplować w historii

Jego realizacja domaga się kolejnych, powiązanych ze sobą, kroków, które nazywamy „czytaniem znaków czasu”: Poznawanie i rozumienie świata, w którym żyjemy; interpretowanie świata w świetle wiary; rozeznanie Bożej obecności; odpowiedź Ludu Bożego; osobiste i solidarne zaangażowanie.

Komunia jako: „powołanie”, które należy rozwijać w stronę powszechnej świętości i jedności

“Komunia”, która najpierw jest przeżywana jako przyłączenie się i kontemplowanie Boga, zbawiającego w dzisiejszej historii świata, jest obecnie dostrzegana i kontemplowana, odkrywana i pogłębiana jako istotny element Kościoła, stanowiące jego powołanie do świętości w Trynitarnej jedności.

Komunia jako: „misja i świadectwo”, które budują wspólnotę kościelną, służąc rozszerzaniu Królestwa Bożego

Służba komunii potrzebuje odpowiednich metod, czyli: komunikowania, uczestnictwa, pojednania, dialogu, wspólnotowego rozeznawania i współodpowiedzialności, dzielenia się dobrami oraz programowania i oceny, pozwalającymi i ułatwiającymi wspólne wzrastanie wszystkich.

Głoszenie Dobrej Nowiny prowadzi do integracji wspólnoty. Łączy się z tym kluczowa kwestia: „o jaką wspólnotę chodzi”? Nie może to być żadna wspólnota odpowiadająca modelom z przeszłości, lecz należy ją tworzyć według wskazań dzisiejszej wiedzy i znaków czasu. Chodzi tu o wspólnotę, która jest „wspólnym pragnieniem”, żeby „chcieć razem”. To wspólne odczuwanie jest wyrażone za pomocą wspólnych celów, których realizacja zależy od współpracy tych, którzy są połączeni siecią życiowych i osobowych relacji.

Kościół komunii, jako wspólnota pielgrzymująca i jako pielgrzym historii zawsze jest w stanie budowania. Swój obowiązek głoszenia Ewangelii konkretnym ludziom, żyjącym w określonym czasie i przestrzeni (w kulturze) Kościół lokalny powinien realizować przez:

• analizę: żeby poznać zarówno społeczeństwo, w którym On żyje i działa, jak i siebie samego, zwłaszcza w różnych aspektach podejmowanych działań; pozwala ona zrozumieć historyczne przyczyny, stojące u źródeł aktualnej sytuacji i opracować prognozę rozwoju głównej dynamiki historii, od której zależy przyszłość społeczeństwa;
• diagnozę: żeby interpretować określoną sytuację w świetle modelu idealnego, pozwalającą zauważyć w rzeczywistości nie tylko problem fundamentalny, warunkujący obecną sytuację, ale także przeszkody i możliwości, utrudniające lub ułatwiające osiągnięcie ideału: chodzi o odkrycie dynamiki łaski i grzechu, która jest obecna w tej ludzkiej grupie, która tworzy Kościół lokalny;
• projektowanie: żeby określić orientacyjny plan globalny, czyli wyznaczyć kolejne cele, uporządkowane według czasu ich osiągania, które w sumie wyznaczają drogę ewangelizacji i odnowy, prowadzącą do przemiany aktualnej sytuacji; droga tę, z różnych powodów, wyraża się dzisiaj w formie procesu ewangelizacji kerygmatycznej, pre-katechumenalnej i katechumenalnej, przeżywanego wspólnie przez lud ochrzczonych oraz przez ludzi dobrej woli, tworzących wspólnotę w drodze do własnego ideału Kościoła komunii i wspólnoty;
• planowanie: żeby w chronologicznym porządku zorganizować środki potrzebne do osiągnięcia kolejnych celów, na takich poziomach duszpasterstwa, jak: duszpasterstwo wspólnotowe (całe zbiorowości, małe wspólnoty, rodziny), duszpasterstwo sektorów (dzieci, młodzież, robotnicy, wychowawcy, politycy, przedsiębiorcy, itp.), służby duszpasterskie (katecheza, liturgia, służba charytatywna i misyjna), duszpasterstwo posług (prezbiterzy, diakoni, świeccy oraz osoby zakonne); struktury opracowania propozycji, podejmowania decyzji i komunikacji.
• programowanie: żeby ostatecznie i bezpośrednio zrealizować różnorodne działania za pomocą takich środków, które pozwalają, żeby każda sprawa, nawet najprostsza, prowadziła do tworzenia upragnionego ideału Kościoła lokalnego, gdyż w każdej z nich, choć w ograniczonej formie, konkretyzuje się wola Boża, czyli projekt powszechnego zbawienia w jedności.