Po upływie 25-ciu lat od czasu dokonania pierwszej analizy i diagnozy parafii św. Barbary w Trzebini – powtórnie podjęta została analiza i diagnoza parafii pod kierunkiem Ks. Mirosława Grendusa.
Po dogłębnej analizie kontekstu społeczno-kulturowego działania parafii św. Barbary w Trzebini i jej wewnętrznej sytuacji można następująco sformułować podstawowy problemem tej Parafii:
Wierni tworzący Parafię Św. Barbary w Trzebini w wyniku wieloletniego znoszenia sytuacji podporządkowania się decyzjom kolejnych elit podchodzą z uprzejmą nieufnością do wszelkich proponowanych zmian oraz do osób z elit, promujących te zmiany, co pozwala im umiejętnie i powoli dostosowywać się do zmieniającej się sytuacji przy minimum zaangażowania i nieujawniania innym swoich przekonań. Stanowi to przeszkodę i zagrożenie dla inicjatyw proponujących wspólnotową odnowę Parafii, szczególnie w kontekście panującej obecnie postawy konsumpcyjnej i indywidualistycznej.
Wstęp do analizy i diagnozy duszpasterskiej
HISTORIA RODZENIA PARAFII JAKO WSPÓLNOTY
Historią rodzenia się parafii jako wspólnoty – tak jednym zdaniem można zatytułować rozdział historii parafii pw. św. Barbary w Trzebini - Krystynowie, podsumowujący jej wysiłki duszpasterskie z ostatniego ćwierćwiecza. Punktem wyjścia jest tu przekonanie, że parafia nie tyle jest wspólnotą, ale nieustannie nią się staje, ciągle dojrzewa do bycia wspólnotą.
Wspólnota parafialna w tym znaczeniu nie jest tylko formalną i bezduszną strukturą, ani zwykłą sumą mieszkających tu rodzin i osób. To żywy organizm, żyjący w określonym środowisku. Taka parafia ma swoje uczucia. Bywa radosna i zrozpaczona, pełna nadziei i marzeń, ale czasem jest zniechęcona i nerwowa. Poza tym, jak każdy żywy organizm, ciągle się zmienia, stale nabiera doświadczenia. Ciągle się uczy. Owszem, dla swoich opiekunów potrafi być źródłem dumy, a jednocześnie przez nią nigdy nie mogą spać spokojnie, jak rodzice dziecka. Mówi się przecież „małe dziecko mały kłopot, duże dziecko duży kłopot”. Dojrzewająca wspólnota parafialna również staje się źródłem coraz bardziej poważnych trosk. Ale parafia staje się także źródłem takich radości, które mają zupełnie inną jakość.
W ramach przygotowania do Jubileuszu, ks. Władysław Gil, proboszcz tej parafii, poprosił o pomoc w opracowaniu dynamicznego obrazu (co metodologicznie nazywamy analizą i diagnozą) aktualnego stanu wzrastania parafii według wspólnotowego modelu, wskazanego przez Sobór Watykański II. Od dwudziestu pięciu lat tutejsza parafia wykorzystuje propozycję projektu „Nowy Obraz Parafii”, który jest praktyczną odpowiedzią na apel Ojców Soboru. Taki sposób przygotowania jubileuszu jest doskonałym pomysłem. (………………)
W parafii wszyscy są świadomi, że proces tworzenia wspólnoty nie został zakończony. Zrobiono najwyżej pierwsze kroki, na szczęście w dobrym kierunku. Zrobienie następnych kroków domaga się spojrzenia na obecne problemy parafii z perspektywy jej ideału. Właśnie na tym polega diagnoza. Pozwala odkryć, że najbardziej istotne parafialne problemy nie są tylko przeszkodą w tworzenia wspólnoty. Jednocześnie wskazuje ona na tkwiące tu konkretne możliwości umacniania wzajemnych relacji. Taka paradoksalna perspektywa rzeczywistości parafialnej wynika z paschalnej nadziei, uzdalniającej do dostrzegania nawet w śmierci zarodka zmartwychwstania i nowego życia. Dzięki tej perspektywie nadziei możemy patrzeć na problemy parafii, jak na szansę konkretnego parafialnego zaangażowania i umacniania wzajemnych relacji przez wspólne pokonywanie realnych przeszkód.
Jubileuszowo życzę Waszej parafii i Waszym duszpasterzom, żeby wielkiego Bożego planu powszechnego zbawienia nie ograniczali tylko do pięknej teoretycznej doktryny. W przekonaniu, że nadaje się tylko do nauczania, a z konkretem życia nie wiele ma wspólnego. W realizowanym u św. Barbary projekcie ta prawda wiary została przełożona w ideał parafii. Na jej podstawie opracowuje się diagnozę duszpasterską, która umożliwia programowanie kolejnych kroków do wspólnotowej świętości, która dzisiaj Bogu tak jest potrzebna do nawracania świata. Dziełu temu służy grupa troszcząca się o nieustanne nawrócenie-reformę Kościoła na poziomie parafii, aby móc lepiej służyć „budowaniu świata według zamysłu Serca Bożego”. Wszelkie inicjatywy winny więc formować styl życia zdolny do kształtowania i stopniowej przemiany wzajemnych relacji między ochrzczonymi z danego środowisku. Bez tego Bóg nie będzie mógł wykorzystać tej wspólnoty do realizacji swojego Planu.
Niech nigdy też nie braknie tu osób odpowiedzialnych i zaangażowanych w troskę o wzrastającą wspólnotę.
ks. Mirosław Grendus
Rzym, 5 maja 2009
