Menu

Wyszukiwanie


Do powstania duszpasterskiego projektu ewangelizacyjnego dla Kościołów lokalnych lub diecezji przyczyniło się w znacznej mierze uświadomienie sobie dwóch kwestii, które stanęły przed duszpasterstwem po zakończeniu Soboru Watykańskiego II:

  1. W jaki sposób przetłumaczyć soborową wizję Kościoła na praktykę życia wspólnot kościelnych?
  2. W jaki sposób ewangelizować większość ochrzczonych i ludzi dobrej woli, którzy znajdują się „na marginesie” działań kościelnych?

 

Te dwa pytania znajdują swoje odbicie w nauczaniu Kościoła i w pasterskiej trosce wyrażanej przez wszystkich posoborowych papieży od Pawła VI przez Jana Pawła II aż do Benedykta XVI, którzy przypominają konieczność wprowadzania w życie postanowień soboru oraz realizowania takiej ewangelizacji, która będzie "nowa w swojej gorliwości, nowa w swoich metodach i nowa w sposobie wyrazu i w komunikowaniu" (Jan Paweł II).


Diecezjalny plan duszpasterski wyrasta z DUCHOWOŚCI KOMUNII oraz służy jej wzrostowi i umocnieniu.

Sednem omawianego Projektu jest wypracowany przez Sobór Watykański II ideał Kościoła, który jest „misterium” komunii (Konstytucja Lumen Gentium, nr 1) oraz „ludem Boży” (Konstytucja Lumen Gentium, nr 2). Kościół to „lud święty” – już uświęcony obecnością Chrystusa, ale też wciąż – przez odnowę i nawrócenie – zmierzający do świętości, czyli dążący do powszechnej i zbawczej jedności. Właśnie to powołanie ludu Bożego do świętości nadaje sens i uzasadnienie proponowanemu przez nas projektowi. Mówiąc krótko, jego sensem jest prosta i zrozumiała zasada, że ludzie są powołani do świętości, choć niekiedy na pierwszy rzut oka całość projektu pozornie może wydawać się zbyt skomplikowana. Projekt wyrósł z duchowości komunii i tej duchowości służy. Proponuje on bowiem taki rodzaj działania i takie inicjatywy, które wspomagają lud Boży w stopniowym i skutecznym wzrastaniu w świętości poprzez wypełnianie misji ewangelizacyjnej tego Ludu w świecie. W gruncie rzeczy chodzi o to, aby we wszystkich relacjach była przeżywana ta jedność, której wzór mamy w Ojcu i Synu i Duchu Świętym, żeby świat uwierzył (J 17,20-26). Duchowość komunii przyczynia się do zacieśnienia więzi wierzących z Bogiem, ludzi ze sobą i z całą naturą, stanowiąc właściwy punkt wyjścia do wspólnej ewangelizacji świata.

Jest to projekt duszpasterstwa wspólnotowego obejmujący wszystkich

Projekt, będąc wyrazem duchowości komunii włącza wszystko, co jest związane z życiem diecezji w całościowy plan duszpasterski, pomagając w przeżywaniu prawdziwej komunii na każdym poziomie. Stąd też rodzaj duszpasterstwa, które proponuje, posiada walor działania wspólnotowego. Jest to zgodne z tym, o czym mówi “Instrukcja na temat pasterskiej posługi biskupów” („Ecclesiae Imago”, nr 99-105; 148-150) w odniesieniu do prawdziwie "całościowego duszpasterstwa", nazywanego również "duszpasterstwem organicznym".

Takie duszpasterstwo powinno spełniać trzy podstawowe warunki:

(1) obejmować wszystkich ochrzczonych oraz ludzi dobrej woli, przyczyniając się do ich zjednoczenia we wspólnej misji ewangelizacyjnej, rozumianej jak współpraca między różnymi członkami jednego organizmu, w którym każdy wypełnia funkcje uwzględniające otrzymane od Ducha Św. dary i charyzmaty oraz posługę pełnioną we wspólnocie;

(2) faktyczne organizować i koordynować wszystkie działania Kościoła lokalnego podejmuje, takie jak: katecheza, liturgia, rodziny, młodzież, sektory zawodowe, promocja sprawiedliwości i godności człowieka, różnorodne posługi itd.;

(3) przyjąć kształt całościowego planu rozwoju i wzrastania, tzn. posiada programy, przewidujące kolejne kroki i etapy rozwoju, służącego rozszerzaniu Królestwa Bożego (integralnie i organicznie łączą ze sobą cele, zamierzenia, procesy, sposoby postępowania, itp.).

Można z łatwością wywnioskować, że ze wspólnotowym duszpasterstwem całości mamy do czynienia wtedy, gdy jego stałą cechą jest włączanie wszystkich ochrzczonych i ludzi dobrej woli we wszelkie działanie na rzecz wzrostu Chrystusowego Ciała w ramach tej misji, któą Pan powierzył Kościołowi. Zatem duszpasterstwo całościowe, organiczne i zaplanowane jest świadomą i dobrowolną odpowiedzią Kościoła, który jako Lud Boży jest powołany do świętości. Dlatego stara się być ewangelizujący i misyjny, służąc rozszerzeniu Królestwa Bożego w świecie.

Jest to projekt o charakterze katechumenalnym

Takie całościowe ujęcie duszpasterstwa jest formą procesu katechumenalnego wspólnie przeżywanego przez wszystkich ochrzczonych i ludzi dobrej woli, zgodnie ze wskazaniami „Obrzędu chrześcijańskiej inicjacji dorosłych” („Ordo Initiationis Christianae Adultorum” – OICA), a także przez inne współczesne dokumenty Kościoła. Do włączenia się w proces katechumenalnąy jest zapraszany cały Lud Boży. Za takim otwarciem przemawiają następujące racje:

  1. zdecydowana większość ludzi ochrzczonych nigdy nie przeżyła procesu inicjacji do życia chrześcijańskiego, ani przed ani nawet po swoim chrzcie;
  2. powszechny zwyczaj duszpasterski udzielania chrztu dzieciom (czyli osobom, które jeszcze nie osiągnęły dojrzałej wiary) domaga się stworzenia ochrzczonym możliwości realnego przeżycia procesu ewangelizacji.

 

Jest to projekt, który przewiduje "etap wstępny"

Podjęcie wspólnej drogi katechumenalnej przez wszystkich razem domaga się dobrego przygotowania, które nazywamy etapem wstępnym.

Jego celem jest podstawowa formacja, umożliwiająca aktywne włączenia się w animowanie i realizację procesu wszystkich ludzi dobrej woli (świeckich i duchownych), którzy jako współpracownicy duszpasterscy rozeznają i przygotowują podjęcie wspólnej decyzji o realizacji Projektu.

Etap wstępny, który można nazwać „Projektem duchowości diecezjalnej”, jest zorganizowany w taki sposób, że jego kolejne fazy i kroki kończą się podejmowaniem wspólnej decyzji wszystkich współpracowników na temat akceptacji Projektu. Na zakończenie etapu przygotowawczego następuje akt całościowej, składanej pisemnie, deklaracji podjęcia dzieła realizacji Projektu.

Na etapie wstępnym proponuje się zarówno pogłębienie duchowości komunii, jak i odpowiednie szkolenie metodologiczne, umożliwiające współpracownikom duszpasterskim, żeby wraz z biskupem czynnie włączyli się w opracowanie całościowego diecezjalnego planu duszpasterskiej ewangelizacji. Czynne włączenie się w tworzenie planu pomaga w dojrzewaniu świadomości, że wszyscy są jego współautorami. Ułatwia to też podjęcie decyzji o współodpowiedzialności za losy tej propozycji. Przebieg tego etapu polega na stopniowym przyswajaniu duchowości komunii, doświadczenia dialogu i wspólnotowego rozeznania. Podczas cyklu całorocznych spotkań i dni skupienia (diecezjalnych, dekanalnych, parafialnych) odwoływanie się do biblijnego doświadczenia ułatwia tworzenie się podstaw nowego stylu wzajemnych relacji i stopniowe osiągania zgody na proces odnowy proponowany przez Projekt. Za prowadzenie tego procesu odpowiada sam biskup, który powinien być wspierany przez diecezjalny zespół animacji duszpasterstwa. Służba Animacji Wspólnotowej służy pomocą w formowaniu takiego zespołu w diecezji. Misja naszej Grupy wymaga od nas chętnego dzielenia się bogactwem wieloletniego doświadczenia duszpasterskiego w różnorodnych środowiskach. Pomagamy zainteresowanym opracować odpowiednie materiały formacyjne i udzielamy wszelkiej pomocy, jakiej potrzebuje biskup zainteresowany realizacją projektu w swojej diecezji. 

Na zakończenie etapu, obejmującego przynajmniej trzyletnią formację, opracowuje się „Orientacyjny plan całościowy duszpasterstwa diecezjalnego”; który zwykle zostaje zaakceptowany przez wszystkich współpracowników duszpasterskich. Staje się to podstawą do opracowania trzyletnich „Planów duszpasterskich” oraz corocznych „Programów duszpasterskich”. 

Organizowanie podstawowych struktur

Skuteczne włączenia wszystkich ochrzczonych i ludzi dobrej woli w realizację wspólnego procesu zależy od odpowiednich „struktur komunikowania i uczestnictwa”, służących ożywianiu tkanki społecznej w określonej wspólnocie chrześcijańskiej (por. Jan Paweł II, „Christifideles laici”). Przed podjęciem planu duszpasterskiego, oprócz powołania „diecezjalnego zespołu animacji duszpasterskiej”, należy także stworzyć takie podstawowe struktury na poziomie poszczególnych parafii, jak: 

  1. „parafialny zespół animacji duszpasterskiej”, którego zadaniem jest duchowe animowanie całego procesu na poziomie parafii poprzez zajmowanie się różnymi sprawami z tym związanymi, zwłaszcza stroną organizacyjną i techniczną;
  2. „rejony parafialne”, które na swoim terytorium, obejmującym nie więcej niż tysiąc wiernych, będą troszczyć się o odpowiednią realizację programu duszpasterskiego (tworzy się je, dzieląc wielkie i rozległe parafie, zwykle wg różnych istniejących granic naturalnych);
  3. „rejonowy zespół koordynacji”, który jest grupą osób odpowiedzialnych za organizację, programowanie, przygotowanie, realizację i ocenę duszpasterskich inicjatyw w poszczególnych rejonach parafii; 
  4. „sieć posłańców” to liczny zespół osób, których zadaniem jest odwiedzanie raz w miesiącu wyznaczonych rodzin (jeden posłaniec na ok. 10-12 rodzin), dostarczając im specjalne przesłanie (w formie tzw. „listu do chrześcijan”), prezentujące zaplanowane działania duszpasterskie; tworzą oni rodzaj pomostu między rodzinami a centrum parafialnym; 
  5. „list do chrześcijan", zwykle wydawany co miesiąc, przekazuje prostym językiem treści ewangeliczne przygotowujące zaplanowane wydarzenia; list jest redagowany przez odpowiedni zespół, a doręczany wszystkim rodzinom przez posłańców; 
  6. „zgromadzenia rejonowe” to spotkania wiernych z danego rejonu, którego celem jest stworzenie okazji do rozmowy i dialogu na tematy duszpasterskie, zakorzenione bezpośrednio w lokalnej sytuacji.

Proces katechumenalny

Po utworzeniu podstawowych struktur dla wszystkich wiernych, można przystąpić do realizacji wspólnego procesu katechumenalnego całego ludu Bożego, który przebiega w trzech etapach:

  1. etap pierwszy „kerygmatyczny” koncentruje się na tak zwanym pierwszym przepowiadaniu Słowa Bożego;
  2. etap drugi „pre-katechumenalny” koncentruje się na przepowiadaniu Chrystusa i otwarciu na Niego;
  3. etap trzeci „katechumenalny” prowadzi do uświadomienia sobie tajemnicy Kościoła, jako wspólnoty sakramentalnej i służebnej.

Facebook PGP

Blog Grupy światowej

Listy do Parafian

Radio Watykan

Episkopat PL

Rosary for persecuted

Licznik

Liczba wyświetleń strony:
6078