Ćwiczenia dla Lepszego Świata były pierwszym objawem charyzmatu Grupy Promotorów i to one formowały ją we wspólnym duchu. O. Lombardi widział naglącą potrzebę kształtowania „ludzi nowego świata”. W 1958 r. powstało pierwsze opracowanie książkowe „Ćwiczeń dla Lepszego Świata”. Zawarte są w nim pewne podobieństwa z „Ćwiczeniami” św. Ignacego. Lombardi tak je określał: Ten, kto zna złotą księgę ignacjańką, wie, że jest to bardzo zwarta kompilacja rozważań, obserwacji różnych tematów, które powinny być raczej praktykowane w czasie rekolekcji niż czytane, pod kierownictwem człowieka, który znałby metodę, a jednocześnie stosowałby ją z siłą, delikatnością, i wiarą. Aby poznać „Ćwiczenia duchowe”, trzeba je przeżyć.

Jako jezuita, znał “Rekolekcje ignacjańskie”, których celem jest prowadzenie uczestników do odkrywania woli Bożej w odniesieniu do ich życia. O. Lombardi wyszedł z tego samego punktu. Jednak w zgodzie ze swoim nawróceniem, zmienił podmiot, metodę i cel tych rekolekcji, nadając im wspólnotowy charakter i sens! Oto podmiot Ćwiczeń duchowych proponowanych przez Lombardiego jest wspólnotowy - Kościół, jako wspólnota – Lud Boży. Metoda też jest wspólnotowa – wprawdzie tradycyjne milczenie nie zostało zniesione, ale tak jest wyakcentowane, żeby było w stanie rodzić słowo, duchowe komunikowanie, aktywną modlitwę. Także cel Ćwiczeń jest wspólnotowy – chodzi o odkrywanie woli Bożej w odniesieniu do tematów aktualnych dla całej ludzkości, będących “miejscami”, w których i dla których każdy ma odkryć Bożą wolę dla siebie samego.

Nowe opracowanie „Ćwiczeń dla Lepszego Świata” było syntezą doświadczeń wielu grup kościelnych różnych powołań, kultur i języków. Celebracja Soboru przyczyniła się do głębszej adaptacji „Ćwiczeń wspólnotowych”, której owocem była książka napisana przez Lombardiego: „Aby żyć Soborem” z podtytułem: „Ćwiczenia dla wspólnoty chrześcijańskiej” (Rzym 1968). W swej dynamice „Ćwiczenia” zawierają: informację i dzielenie, refleksję i dialog, rozeznawanie i modlitwę, planowanie i ewaluację. Sesja ta w sposób zamierzony pobudza aktywność wszystkich uczestników. Wymienione wyżej doświadczenia przeżywane we wspólnocie na drodze wiary, nadziei i miłości tworzą drogę wzrostu w świętości wspólnotowej Ludu Bożego. Wieczernik z 1969 r. w jednym ze swych dokumentów podaje, że „Ćwiczenia dla Lepszego Świata” są stałą podstawą zjednoczenia wszystkich członków GP i ich działalności. Jednocześnie niezbędna jest ciągła aktualizacja zarówno „Ćwiczeń wspólnotowych” jak i samego Ruchu. Proces ten jest odpowiedzią na wciąż nowe wyzwania Kościoła i świata.

W Polsce Ćwiczenia wspólnotowe zostały przeprowadzone po raz pierwszy w 2008 r., prowadził je ks. Mirosław Grendus z Dyrekcji Generalnej w Rzymie.

 6-13 XI 2009 – Ćwiczenia wspólnotowe

W sześciodniowych „Ćwiczeniach wspólnotowych” wzięło udział 26 osób z różnych stron Polski. Rekolekcje odbywały się w Ośrodku Charytatywnym pw. Aniołów Stróżów w Kołobrzegu, kilkaset metrów od Bałtyku. Grupę uczestników stanowili księża, świeccy i jedna siostra zakonna. Jednym z uczestników spotkania był ks. Tomasz Konstanciuk z Łęcznej, który dzieli się świadectwem tego czasu:

– Zburzcie tę świątynię, a Ja w ciągu trzech dni ją wzniosę – te słowa wypowiedział Jezus do Żydów odnosząc się do świątyni jerozolimskiej. One też wybrzmiały w szczególny sposób w moim życiu w ostatnich dniach i stały się rzeczywistością. Od 6 do 12 listopada bieżącego roku, w ośrodku Caritas w Kołobrzegu uczestniczyłem w ćwiczeniach wspólnotowych, podejmujących temat duchowości komunii. Prowadził je dyrektor generalny Grupy Promotorów Służby Animacji Wspólnotowej  ks. Fidel Suarez Puerto z Kolumbii wraz z ks. Mirosławem Grendusem z Dyrekcji Generalnej.

Od półtora roku pracuję w parafii św. Barbrary w Łęcznej realizującej program Odnowy i Ewangelizacji Parafii znany pod nazwą NOP. Przyszedłem do parafii, dzisiaj to jasno widzę, ze swoją wizją Kościoła, jak teraz się przekonuję, dalece niedoskonałą i odbiegającą od ideału, jakiego pragnął Chrystus, a odczytaną przez Ojców Soboru Watykańskiego II. Nie ukrywam, że czasami kontestowałem pomysły duszpasterskie związane z odnową parafii. Pojechałem na te ćwiczenia zainspirowany sesją o planowaniu kolejnego roku duszpasterskiego w parafii. Dostrzegłem podczas jej trwania głęboki sens programu i chciałem poznać duchowość Ruchu. Ale to, czego doświadczyłem, przerosło moje oczekiwania. Nie tylko zaczerpnąłem z bogactwa duchowości, ale odkryłem całkiem nowy obraz Kościoła oraz Jego roli w świecie! Pogłębiłem świadomość, że Kościół jest wspólnotą, w której mają swoje konkretne miejsce i zadania wszyscy jej członkowie. Poznałem obraz Kościoła dynamicznego, w którym odpowiedzialność za wspólnotę i dążenie do Królestwa Bożego biorą na siebie wspólnie duchowni i świeccy. Widzę jak uboga była moja wizja Kościoła, często ograniczająca się do samego kultu Bożego, połączonego z szafowaniem sakramentów, bez całej głębi, którą dane mi było teraz odkryć.

Zburzcie tę świątynię..., dokonało się to w mojej kapłańskiej świadomości, zburzyłem ten, jakże niedoskonały i powierzchowny, obraz Kościoła i dane mi było nie w trzy, a w sześć dni, aby Chrystus odbudował ją na nowo. Mam świadomość, jak wiele mi jeszcze potrzeba formacji i chcę ją kontynuować dla lepszego świata, w którym ma swój początek Królestwo Boże i dla Kościoła budowanego według zamysłu Chrystusa.

Galeria 1 ● Galeria 2 – Ćwiczenia wspólnotowe

Strona światowa Ruchu – Ćwiczenia wspólnotowe w Kołobrzegu

18 – 28 VIII 2008 – Rekolekcje w Dubiecku

ETAP I – ZNAKI CZASU. Ćwiczenia wspólnotowe w Dubiecku k. Przemyśla prowadziły uczestników do wspólnotowej refleksji nad aktualną sytuacją świata, do poznania go i zaakceptowania, po to, by móc odkryć swoje powołanie we wspólnocie Kościoła, by wziąć na siebie odpowiedzialność za tę sytuację świata oraz by w miarę naszych możliwości przemieniać ją i naprawiać. – Jest to możliwe – mówił prowadzący rekolekcje ks. Mirosław Grendus – wtedy, gdy uczymy się umiejętności rozpoznawania na  co dzień znaków czasu.

Ćwiczenia wspólnotowe prowadzone były w dwóch etapach. Etap I  obejmował wymiar prorocki Ludu Bożego czyli umiejętność czytania znaków czasu. Prowadził również do udzielenia odpowiedzi na pytanie: Czy jestem gotowy otworzyć się na Boże wezwanie, żeby Kościół (moja parafia, diecezja) i świat (miejscowość, kraj, kontynent) żyły zgodnie z zamysłem Serca Bożego? oraz: Czy warto oddać życie dla takiego Kościoła?

Galeria 1 · Galeria 2

ETAP II – POWOŁANIE DO ŚWIĘTOŚCI I JEDNOŚCI.  Obejmował wymiar kapłański Ludu Bożego i prowadził do odkrywania i przeżywania wspólnotowego wymiaru świętości i jedności. Doświadczenie to domagało się zgody, by Bóg zmieniał świat zaczynając najpierw od przemiany nas samych, naszej mentalności, sumienia, postaw, relacji i stylu życia społecznego. Proces przemiany rozpoczynał się od odkrycia postawy „skoncentrowania na własnym ja” do „pragnienia bycia razem” we wspólnocie, do odkrywania „wspólnego chcenia” w dążeniu do osiągnięcia wspólnego celu, aż do „oddania życia” za innych, co oznaczało przyjęcie krzyża i wejście w życie Tajemnicą Paschalną.

ETAP III odbędzie się w dniach 21-26 listopada w miejscowości Blizne k. Brzozowa i będzie dotyczył podążania w kierunku wspólnotowej odnowy Kościoła i społeczeństwa. Zakończy się programowaniem działań i opracowaniem wybranych linii zaangażowania. Wszystkich uczestników dwóch poprzednich etapów zapraszamy do kontynuacji doświadczenia wspólnotowej natury Kościoła.

21-25 XI 2008 – Rekolekcje w Brzozowie