|
Administrator
Duchowość Grupy Promotorów Ruchu dla Lepszego Świata
O. Lombardi wiele pracy i poszukiwań włożył w to, aby odczytać istotę duchowości Grupy Promotorów MMM. GP podejmując realizację Proklamacji papieża Piusa XII weszła w nurt odnowy Kościoła i świata. Charakter Grupy zakłada potrzebę integrowania wszystkich powołań Kościoła. Każdy członek wchodzi do wspólnoty z całym bogactwem swego osobistego powołania i winien mieć optymalne warunki, by je realizować i dzielić się nim dla dobra Grupy i jej posłannictwa. Powszechnie wiadomo, że bogactwo form duchowości dało bardzo wiele Kościołowi i ludzkości nie wyczerpując nieograniczonego bogactwa Ewangelii.
Grupa Promotorów niejako „odwraca” kolejność postępowania: rozpoczyna od różnorodności, która jest poniekąd bazą, rozpoznaje ją i akceptuje, dążąc do jak największej jedności w wielości charyzmatów. Stąd ważne jest podkreślenie tego, co w ramach powołań członków GP powinno być wspólne dla wszystkich.
ISTOTA DUCHOWOŚCI
1. "Żyć Kościołem"
Sedno duchowości GP MMM można sprowadzić do Tajemnicy Kościoła, wyrażając ją słowami: „Żyć Kościołem”. Miłość do Kościoła była zawsze i pozostaje elementem duchowości katolickiej. Już w III w. św. Cyprian z Kartaginy powiedział:„Kto nie widzi w Kościele swej Matki, nie będzie miał w Bogu swojego Ojca”. Chodzi o to, aby „żyć Kościołem” rozumianym jako tajemnica jedności (komunii), czyli wspólnoty ludzi w Bogu. Podstawą tej komunii jest zjednoczenie Chrystusa z każdym człowiekiem przez wcielenie i zmartwychwstanie. Jej owocem jest powszechne braterstwo, które jedynie w Bogu znajduje swe pełne urzeczywistnienie. Dla Grupy „żyć Kościołem” oznacza znaleźć swoje miejsce w jego „sercu”. Nie jest to jednak odnalezienie jakiegoś konkretnego miejsca i pasywnej obserwacji Kościoła. Chodzi o zaangażowanie się w życie Kościoła, kochając jego aktualny obraz, w całej jego głębi, wraz ze wszystkimi jego zaletami i ograniczeniami, razem z osobami i instytucjami, które go tworzą. Grupa Promotorów jest powołana do życia swą specyficzną formą świętości we wspólnocie Kościoła. Wezwanie to podejmuje z całym Ludem Bożym – świętym i powołanym do świętości. Równocześnie z kolegium biskupów oraz z papieżem, który mu przewodzi, gdyż to oni „otrzymali odpowiedzialność za wspólnotę” oraz pracują „przewodnicząc w Imię Boże ludowi, którego są pasterzami”. Ta droga świętości doprowadza całą Grupę i każdego z jej członków do dojrzałej wolności dzieci Bożych, niezbędnej do autentycznego wypełnienia jej specyficznego posłannictwa. Dzięki umiłowaniu Kościoła członkowie GP mogą angażować się coraz bardziej w dzieło jego odnowy.
2. Ćwiczenia wspólnotowe
Podstawę dla głębokiego doświadczenia Kościoła dla członków GP, osobistego i wspólnotowego, stanowią „Ćwiczenia dla Lepszego Świata”, określane również jako „Kurs podstawowy”. Są one fundamentalnym doświadczeniem każdego członka Ruchu dla Lepszego Świata, stąd wydaje się rzeczą słuszną, by w tej części pracy poświęcić im znacznie więcej uwagi.
„Ćwiczenia dla Lepszego Świata” powstały jako doświadczenie życiowe O. Lombardiego i jego pierwszych towarzyszy. Mówiąc o genezie „Ćwiczeń”, Lombardi odwoływał się do ducha św. Ignacego Loyoli, który pragnął dawać z siebie „zawsze więcej” w wierności Jezusowi i w służbie dla Jego Królestwa. Okoliczności życia św. Ignacego sprawiły, że dostrzegał braki miłości braterskiej wewnątrz Kościoła oraz potrzebę wzajemnego zjednoczenia. Te doświadczenia doprowadziły go do opracowania rekolekcji określanych mianem „Ćwiczeń duchowych”. „Ćwiczenia dla Lepszego Świata” były pierwszym objawem charyzmatu GP i to one formowały ją we wspólnym duchu. O. Lombardi widział naglącą potrzebę kształtowania „ludzi nowego świata” Pierwsze Sesje „Ćwiczeń wspólnotowych” zostały przeprowadzone już w 1951 r. w Rzymie (dla uczniów Łacińsko–amerykańskiego Kolegium Piusa), w Sao Paulo i Bogocie (dla kapłanów). W 1958 r. powstało pierwsze opracowanie książkowe „Ćwiczeń dla Lepszego Świata”. Zawarte są w nim pewne podobieństwa z „Ćwiczeniami” św. Ignacego. Lombardi tak je określał: „Ten, kto zna złotą księgę ignacjańką, wie, że jest to bardzo zwarta kompilacja rozważań, obserwacji różnych tematów, które powinny być raczej praktykowane w czasie rekolekcji niż czytane, pod kierownictwem człowieka, który znałby metodę, a jednocześnie stosowałby ją z siłą, delikatnością, i wiarą. Aby poznać „Ćwiczenia duchowe”, trzeba je przeżyć. Nowe opracowanie „Ćwiczeń dla Lepszego Świata” było ponadto syntezą doświadczeń wielu grup kościelnych różnych powołań, kultur i języków. Jednocześnie pojawiła się potrzeba posiadania domów przystosowanych do przeprowadzania „Ćwiczeń wspólnotowych”. Powstało ich kilka, najważniejszym z nich stało się Międzynarodowe Centrum Piusa XII w Rocca di Papa (1956). Do Soboru Watykańskiego II „Kurs podstawowy” był przez Lombardiego kilkakrotnie dopracowywany (kilka wydań w języku włoskim i języku hiszpańskim).
3. Sobór Watykański II - głębsza adaptacja "Ćwiczeń wspólnotowych"
Sobór Watykański II był szczególnym czasem rozwoju „Ćwiczeń dla Lepszego Świata” Stało się to możliwe dzięki licznym spotkaniom O. Lombardiego i GP z papieżami okresu Soboru, którzy wiązali wielkie nadzieje z Ruchem dla Lepszego Świata. Lombardi wraz z GP dwukrotnie przeprowadzał tę sesję dla Ojców Soboru. Ponadto brał udział w każdej sesji Soboru: prowadził rekolekcje i dni refleksji dla poszczególnych grup Ojców Soboru w Rzymie oraz w Międzynarodowym Centrum w Rocca di Papa. Uczestniczył w wielu rozmowach z grupami biskupów i kardynałów, często z episkopatem danego kraju, omawiając aktualne sprawy soborowe. Lombardi był przekonany, że podejmowana służba staje się dla niego oczywistym sposobem uczestnictwa w Zgromadzeniu Soborowym. W 1965 r. papież Paweł VI, mając na uwadze zaangażowanie GP MMM w promowanie duchowości wspólnotowej i odnowy Kościoła pośród Ojców Soboru, dokonał oficjalnego jej zatwierdzenia. Grupa Promotorów otrzymała także podstawowe posłanie: promować odnowę soborową w Kościele i świecie.
Celebracja Soboru przyczyniła się do głębszej adaptacji „Ćwiczeń wspólnotowych”, której owocem była książka napisana przez Lombardiego: „Aby żyć Soborem” z podtytułem: „Ćwiczenia dla wspólnoty chrześcijańskiej” (Rzym 1968). W swej dynamice „Ćwiczenia” zawierają: informację i dzielenie, refleksję i dialog, rozeznawanie i modlitwę, planowanie i ewaluację. Sesja ta w sposób zamierzony pobudza aktywność wszystkich uczestników. Wymienione wyżej doświadczenia przeżywane we wspólnocie na drodze wiary, nadziei i miłości tworzą drogę wzrostu w świętości wspólnotowej Ludu Bożego Wieczernik z 1969 r. w jednym ze swych dokumentów podaje, że „Ćwiczenia dla Lepszego Świata” są stałą podstawą zjednoczenia wszystkich członków GP i ich działalności. Jednocześnie niezbędna jest ciągła aktualizacja zarówno „Ćwiczeń wspólnotowych” jak i samego Ruchu. Proces ten jest odpowiedzią na wciąż nowe wyzwania Kościoła i świata.
4. Pod patronatem papieży
Papieże Pius XII, Jan XXIII i Paweł VI, z zainteresowaniem obserwowali przemiany, jakie dokonywały się w różnych częściach świata w środowiskach kościelnych pod wpływem „Ćwiczeń wspólnotowych”, które przeprowadzał O. Lombardi Pius XII skierował do księży z Akcji Katolickiej podczas audiencji generalnej 24 IX 1955 r. następujące słowa:„Te sesje „Ćwiczeń dla Lepszego Świata” są jednym ze znaków naszych czasów. Jesteśmy blisko głębokich zmian w ludzkości i przygotowuje się jedno z największych dzieł Kościoła (…) Drodzy księża skorzystajcie z tych Ćwiczeń, tak dobrze przestudiowanych w każdej ich części. Bardzo liczymy na was. Powróćcie do waszych domów przemienieni, tak jak to się stało z tyloma innymi… I tak stworzycie nowy świat, świat Jezusa!”
Obecna wersja „Ćwiczeń wspólnotowych” przeszła w latach 1978 – 1983 kolejne adaptacje, zgodnie z nauczaniem Soboru i sugestiami O. Lombardiego i otrzymała przewodnik metodyczny.
5. Krótka prezentacja sesji "Kościół - świat":
Wyróżnia się trzy podstawowe etapy Sesji „Kościół – świat”. Pierwszy z nich poświęcony jest analizie rzeczywistości i odkrywaniu planu Bożego dotyczącego powszechnego zbawienia ludzkości, a także powołania całego Ludu Bożego do współpracy z Bożym wezwaniem. W drugiej części rozważany jest Kościół jako Misterium Komunii. Ponadto analizowana jest dynamika wzrostu wspólnoty chrześcijańskiej (odkrywanie miłości braterskiej, która jest sercem Ewangelii). Istotnym elementem jest również odkrywanie jedności jako powołania i zadania, bez której nie dokona się nawrócenie osobiste i wspólnotowe. Inaczej mówiąc, chodzi o „świętość wspólnotową”, która jest powołaniem całego Ludu Bożego. Ostatnia część sesji porusza następujące zagadnienia: Kościół jako sakrament powszechnego zbawienia, rzeczywistość podstawowej wspólnoty kościelnej (szczególnie parafii), poszukiwanie ideału Kościoła odpowiadającego uczestnikom sesji, sposoby realizacji wypracowanego ideału wspólnoty eklezjalnej – podjęcie konkretnych kroków.
„Ćwiczenia wspólnotowe” są wyrazem duchowości GP i optymalnym sposobem jej pogłębiania. To w nich GP odnajduje inspirację do dawania świadectwa życia odnowionego według Ewangelii. Jak każda tajemnica, Misterium Kościoła nie da się zrozumieć w całej jego głębi i bogactwie. Grupa Promotorów czerpiąc z nauczania Soboru Watykańskiego II, o czym wspominałam wcześniej, odkrywa nieustannie Kościół jako Ciało Chrystusa: „Chrystus jedyny Pośrednik, ustanowił swój Kościół święty, tę wspólnotę wiary, nadziei i miłości tu na tej ziemi, jako widzialny organizm; nieustannie go też przy życiu utrzymuje, prawdę i łaskę rozlewając przez niego na wszystkich. Wyposażona zaś w organa hierarchiczne społeczność i zarazem mistyczne Ciało Chrystusa, widzialne zrzeszenie i wspólnota duchowa, Kościół ziemski i Kościół — bogaty w dary niebiańskie — nie mogą być pojmowane jako dwie rzeczy odrębne; przeciwnie, tworzą one jedną rzeczywistość złożoną, która zrasta się z pierwiastka Boskiego i ludzkiego. Dlatego też na zasadzie bliskiej analogii upodabnia się ona do tajemnicy Słowa Wcielonego. Jak bowiem przybrana natura ludzka służy Słowu Bożemu za żywe narzędzie zbawienia, nierozerwalnie z Nim zjednoczone, nie inaczej też społeczny organizm Kościoła służy ożywiającemu go Duchowi Chrystusowemu ku wzrastaniu Ciała” Stąd każdy członek Kościoła ma w nim swe jedyne i niepowtarzalne miejsce, tworząc wraz z innymi jedno Ciało Chrystusa (zob. 1Kor 12, 12-27).
|
Powrót
|
| Święta, uroczystości | Narodzenie Najświętszej Maryi Panny - święto Imieniny:
Marii, Radosława |
|
