Menu

Wyszukiwanie

Hasło:

Parafia: przez troskę o źródła do służby miłosierdzia

Spotkanie 2 – podczas pielgrzymki:

Parafia jako wspólnota zaangażowana w służbę miłosierdzia

Wprowadzenie

Witamy w Parafii Jawidz – Rokitno, która w tym roku jest gospodarzem pielgrzymki. Po pierwszym dniu, w którym było Jubileuszowe nabożeństwo w lubelskiej Katedrze i zaprezentowanie się parafialnych delegacji, teraz mamy czas na wspólną rozmowę o wymaganiach służby miłosierdzia we wspólnocie parafialnej.

Rozpoczynamy od odmówienia Modlitwy Pańskiej. Potem krótko przedstawimy się (imię, parafia pochodzenia, co robimy w życiu i co robimy w swojej parafii).

– „Ojcze nasz...”

1. Sytuacja: trudności i przeszkody na drodze odnowy naszych parafii

Pochodzimy z parafii, które znajdują się na drodze systematycznej służby budowania lepszego świata. W obecnej sytuacji, jak zauważył papież Franciszek podczas ostatniej pielgrzymki do Polski, ogromnym wyzwaniem dla budowania „lepszego świata” jest to, że „Nasza odpowiedź na ten świat w stanie wojny ma swoje imię: nazywa się przyjaźń, nazywa się braterstwo, nazywa się komunia, nazywa się rodzina.

Bez narzekania na innych ludzi (co jest łatwiejsze, ale niczemu nie służy), spróbujmy podzielić się ze sobą, wg nas, które z tych imion „lepszego świata” jest najtrudniejszym wyzwaniem dla naszej wspólnoty parafialnej w obecnej sytuacji?

Uwaga! Postarajmy się, by każdy przynajmniej krótko wypowiedział swoją opinię oraz wysłuchał innych bez komentowania, ani polemiki.

Indywidualne opinie uczestników

Podsumowanie: Papież Franciszek zauważył też, że Nasze społeczeństwo jest niestety zanieczyszczone kulturą "odrzucenia", która jest przeciwieństwem kultury gościnności. Zaś ofiarami kultury odrzucenia są właśnie osoby najsłabsze, najbardziej kruche; a to jest okrucieństwo. Niestety przykładów okrucieństwa i odrzucenia nie brakuje dzisiaj i nie brakowało ich w czasach Jezusa. Wiemy dobrze, że On sam był odrzucony i okrutnie poniżany. Potrafił jednak znaleźć nie tylko godną postawę w obliczu zła, ale postanowił zmierzyć się z nim jako niewinna ofiara. Pierwsze bohaterskie pokolenia chrześcijan również nie dały się zarazić kulturą odrzucenia i nienawiści, niekiedy za cenę życia. Spróbujmy, jak oni, popatrzeć na obecne trudności i cierpienia naszych wspólnot parafialnych w świetle Paschalnej Tajemnicy Ofiary Jezusa Chrystusa. Zaufajmy Zbawicielowi, rozpoznając w tym cierpieniu bóle rodzenia się nowego świata, świata według serca Bożego.

2. Światło Słowa Bożego i Nauczania Kościoła

Zaangażowanie w opiekę nad potrzebującymi pomocy, promowanie uczynków miłosierdzia od początku charakteryzowało wspólnotę uczniów Chrystusa. Już pierwsi chrześcijanie dobrze zapamiętali słowa Pana Jezusa, że „wszystko, co uczyniliście jednemu z moich braci najmniejszych, Mnieście uczyniliście” (Mt 25,40). Dlatego z różnorodnych uczynków miłosierdzia, z pomocy potrzebującym i z umiejętności przebaczenia winowajcom uczynili swój sztandar, pod którym gromadzili się tacy ludzie, którzy potrafili miłować się nawzajem pomimo nienawistnego świata wokół.  Potrafili też dzielić się z biednymi, chociaż sami często należeli do klasy niewolników. Odważnie otwierali się na obcych w potrzebie, chociaż groziły im za to prześladowania i okrutne kary, aż do męczeństwa. Postawa miłosierdzia zawsze kosztowała wysoką cenę i wymagała heroicznej odwagi.

Największym dziełem miłosierdzia, który łączył się z odważnym wypełnianiem Woli Ojca oraz z krwawą ofiarą życia jest Chrystusowa męka i śmierć na krzyżu. Kiedy Jezus zapowiadał, że musi iść do Jerozolimy, uczniowie uważali to za szaleństwo. Jerozolima była zbyt groźnym miejscem. Bali się o los Jezusa i swój los. Uważali, że bezpieczniej jest zostać wśród swoich, jak najdalej od ludzi opanowanych przez nienawiść do Jezusa. Przypomnijmy sobie, jak Pan Jezus zareagował na te zdawałoby się rozsądne obawy uczniów, wyrażone przez Piotra, choć chwilę wcześniej nazwał go Skałą, ma której zbuduje swój Kościół:  

Z Ewangelii wg św. Mateusza (16,21-25):

Jezus zaczął wskazywać swoim uczniom, że musi iść do Jerozolimy i wiele cierpieć od starszych i arcykapłanów, i uczonych w Piśmie; że będzie zabity i trzeciego dnia zmartwychwstanie. A Piotr wziął Go na bok i począł robić Mu wyrzuty: «Panie, niech Cię Bóg broni! Nie przyjdzie to nigdy na Ciebie». Lecz On odwrócił się i rzekł do Piotra: «Zejdź Mi z oczu, szatanie! Jesteś Mi zawadą, bo myślisz nie na sposób Boży, lecz na ludzki». Wtedy Jezus rzekł do swoich uczniów: «Jeśli kto chce pójść za Mną, niech się zaprze samego siebie, niech weźmie krzyż swój i niech Mnie naśladuje. Bo kto chce zachować swoje życie, straci je; a kto straci swe życie z mego powodu, znajdzie je.

– Dlaczego, według Was, zachowanie Piotra, choć po ludzku rozsądne i unikające sytuacji zagrożenia, zostało tak mocno ocenione przez Pana Jezusa?

– Jakich odważnych decyzji domagają się od nas troska o chrześcijańską kulturę gościnności  i miłości miłosiernej, w czasach zagrożenia terrorem nienawiści? Co możemy uczynić w tej sprawie w naszych parafiach?

Indywidualne opinie uczestników

Podsumowanie: Pomódlmy się o odwagę wiary w obliczu trudnych wyzwań naszych niespokojnych czasów:

Módlmy się za pasterzy Kościoła, a szczególnie za naszych duszpasterzy i za ich współpracowników, aby nie brakowało im odwagi w budowaniu kultury gościnności, wzajemnej służby i pokoju – Ciebie prosimy...

Módlmy się za nasze parafie, by troszczyły się o pogłębianie postawy wolności Dzieci Bożych i nie pozwalały zamykać naszych wspólnot na innych, także na takich, którzy trwają w sidłach grzechu i nienawiści – Ciebie Prosimy...

Módlmy się za nas samych, abyśmy potrafili współpracować ze sobą, umacniając wzajemne zaufanie i wierność wspólnotowej odnowie Kościoła – Ciebie prosimy...

Spontaniczne wezwania uczestników

Na zakończenie: Ojcze nasz...

3. Potrzebne nawrócenie i odnowa w parafii

W odpowiedzi na Słowo Boże pomyślmy przez chwilę, jak w nas samych i w naszych parafiach umacniać postawę odważnej i miłosiernej służby bliźnim.

Podzielmy się zatem naszymi obserwacjami:

Czy w parafialnych inicjatywach pomocy potrzebującym z bliska i z daleka  potrafimy dodawać odwagi tym spośród nas, którzy są sparaliżowani nieufnością wobec obcych?

Co mogłoby nam pomagać w umacnianiu kultury gościnności?

Indywidualne opinie uczestników

Podsumowanie: Umacnianie się parafii na fundamencie braterskiej wspólnoty nie jest zadaniem łatwym w świecie indywidualizmu, konkurencji, a nierzadko wrogości. Przeżywany Rok Nadzwyczajnego Jubileuszu Miłosierdzia i wspominana rocznica Chrztu Polski zaowocowała ważnymi wydarzeniami niewątpliwie znalazła odbicie również w inicjatywach naszych parafii.

Z własnego doświadczenia wiemy też, że uczynki miłosierdzia zawsze potrzebują odwagi. Niewątpliwie obrona chrześcijańskiej kultury gościnności, o której wspomina papież Franciszek, wymaga ogromnej odwagi. Papież wspomina, że znaleźliśmy się w stanie wojny: i wcale to nie jest wojna między religiami, ani też między ekstremistami, jak nam próbuje się wmawiać. To wojna między kulturą gościnnej miłości, a kulturą nienawiści, wrogości i zamykania się na innych.

Podsumowując spotkanie z młodzieżą w Krakowie papież Franciszek zachęcał do przełożenia postawy miłosierdzia na różnorodne konkretne zachowania w codziennym życiu:

„Powiedzieć wraz z wami "miłosierdzie", to powiedzieć:
szansa, przyszłość, zaangażowanie, zaufanie, otwartość,
gościnność, współczucie, marzenia
”.  

Na zakończenie podzielmy się osobistymi świadectwem, które z tych imion miłosierdzia, na które zwraca uwagę Papież, jawi się dla mnie jako najbardziej aktualne w sytuacji naszej Parafii i naszego środowiska? Pomyślmy chwilę i podzielmy się sytuacją lub zdarzeniem z życia Parafii, które uzasadniałoby ten wybór.

Np. „W mojej Parafii aktualnym imieniem jest „miłosierdzie to marzenia”: bo młodzi bardzo marzyli o wyjeździe do Krakowa na Światowe Spotkanie Młodych, ale proponowane ‘pakiety’ były zbyt drogie. Wielu wycofało się. Na szczęście, dzięki dobrym ludziom, udało się nie tylko zebrać odpowiednie środki na wyjazd chętnych, ale jeszcze po spotkaniu w Krakowie przyjąć młodzież z Jamajki na gościnę w naszej parafii”.

 

Przykłady takich uzasadnień różnorodnych „imion miłosierdzia” należy przekazać do Sekretariatu Pielgrzymki przed spotkaniem podsumowującym pracę w grupach. Na zakończenie można wspólnie zaśpiewać znaną pieśń dziękczynienia i krótko przypomnieć kolejne punkty programu pielgrzymki. 

Facebook PGP

Blog Grupy światowej

Listy do Parafian

Radio Watykan

Episkopat PL

Rosary for persecuted

Licznik

Liczba wyświetleń strony:
1015