Ruch powstał z inicjatywy o. Riccardo Lombardiego SJ, włoskiego jezuity. 10 lutego 1952 r. papież Pius XII wygłosił w Radiu Watykańskim „Adhortację Apostolską do wiernych w Rzymie”, wzywającą do odnowy Kościoła i przebudowy świata na lepszy.

Proklamację papieską uważa się za  oficjalne ogłoszenie w Kościele ruchu odnowy tj. Ruchu dla Lepszego Świata. Istotną zasadą działania Ruchu miało być dążenie do odnowy świata przez odnowę Kościoła. Lombardi był przekonany, że do tego zadania potrzebna jest Grupa, która łączyłaby wszystkie powołania w Kościele, szczególną w niej rolę mieli spełniać ludzie świeccy – ta Grupa, zwana dziś Służbą Animacji Wspólnotowej, realizuje swą misję posługując się metodą odczytywania „znaków czasu” i wcielając w życie zalecenia Soboru Watykańskiego II.

Istota Grupy Promotorów

Obecną sytuację prawno - kościelną Grupy Promotorów określa statut GP Ruchu dla Lepszego Świata, opracowany na Wieczerniku 1991 r. w Rzymie.  Został on przedstawiony Stolicy Apostolskiej przez Dyrekcję Generalną w dniu 3 marca 1992 r. Statut został oficjalnie zatwierdzony przez Papieską Radę ds. Świeckich. Ruch, tak jak rozumiał to Lombardi, nie jest organizacją, lecz określoną duchowością, dynamizmem rozpoznawalnym po owocach, które przynosi Kościołowi i społeczeństwu. Jednocześnie Ruch jest rezultatem działalności GP i wyraża dążenie do nawrócenia oraz ugruntowywania się w świadomości zbiorowej przekonania o konieczności przemiany. Jest stylem życia opartym na współuczestnictwie i dialogu, współodpowiedzialności, podporządkowaniu się wszystkich i wszystkiego dobru wspólnemu i powszechnemu Kościoła i społeczeństwa.

Członkowie Grupy Promotorów tworzą wspólnotę apostolską, która usiłuje według właściwego jej sposobu wyrazić świadomość Kościoła o jego odnowie i czyni to nie na mocy prawa, lecz jako działanie w służbie animacji duchowej. Wspólnota ta podlega jurysdykcji Papieskiej Rady ds. Świeckich. W ten sposób Grupa stała się zależna od Kolegium Biskupów, a w szczególności od papieża. Za zgodą miejscowego ordynariusza albo za zgodą konferencji episkopatu danego Kościoła partykularnego, GP może organizować w różnych krajach, w których pracuje, grupy lub ośrodki lokalne. Struktury organizacyjne GP powinny stanowić wyraz – i jednocześnie służyć wprowadzaniu w życie – treści zawartych w dokumentach podstawowych: „Powołanie i posłannictwo GP”, „Zadania Apostolskie” oraz „Ukształtowanie i Oblicze GP”. Natomiast funkcje apostolskie, jakie GP pełni w Kościele i świecie, wyrażają się obecnie w Grupie jako: promocja apostolska, promocja osób i grup oraz promocja relacji zewnętrznych i służb wewnętrznych

Członkowie Grupy Promotorów 

Członkami GP są osoby, które utożsamiają się z jej powołaniem i posłannictwem, i w praktyce zajmują się gorliwie promowaniem działalności apostolskiej o charakterze właściwym GP, i które regularnie uczestniczą w życiu Grupy, w wymiarze i w sposób konieczny dla skuteczności jej działania, a potwierdzają to świadectwem życia.

GP określa następujące warunki przyjęcia nowych członków:

• Znajomość historii Grupy Promotorów i jej zasadniczych dokumentów: „Powołanie i Posłannictwo GP” (1975), „Zadania Apostolskie GP” (1979), „Ukształtowanie i Oblicze GP” (1983).
• Odbycie „Ćwiczeń wspólnotowych” inaczej: „Kurs podstawowy”. Jest to fundamentalna sesja dla każdego członka Grupy Promotorów.
• Posiadanie niezbędnego przygotowania do realizacji posłannictwa Grupy.
• Posiadanie doświadczenia w tym, czego to posłannictwo wymaga od Grupy jako wspólnoty apostolskiej.
• Obecność i wzajemne poznanie przez okres około trzech lat w jednej z grup lokalnych (uczestnictwo w życiu Grupy i jej działalności apostolskiej).

Prawomocne przyjęcie nowego członka następuje po zatwierdzeniu przez Dyrekcję Generalną. Osoby zobowiązane do posłuszeństwa kanonicznego muszą przedłożyć pisemne pozwolenie swych przełożonych albo misję kanoniczną do zadania, które im w Grupie wyznaczają. Pozwolenie lub misja kanoniczna mogą, ale nie muszą być następnie odnawiane, w czasie i w sposób określony przez przełożonego. W obrębie Grupy każdy członek żyje według wymagań swego powołania. Przynależność do GP stanowi prawnie uzasadniony sposób życia według charyzmatu właściwego każdemu członkowi. Członkowie GP angażują się do pracy w Grupie w pełnym albo niepełnym wymiarze czasu w zależności od faktycznej dyspozycyjności poszczególnych osób. Nikt nie jest członkiem GP raz na zawsze. Ta tymczasowość Grupy sprzyja ciągłej odnowie i jej różnorodności, pozwala również doświadczać wartości bycia Kościołem pielgrzymującym.