Grupą międzypowołaniową złożoną ze świeckich, zakonników, sióstr zakonnych, prezbiterów oraz biskupów, którzy jej przewodniczą w charakterze gwarantów na służbie odnowy Kościoła i społeczeństwa w jedności, której pragnął Chrystus dla zbawienia świata.
1. Narodzona zarówno z natchnienia i gorliwości apostolskiej ojca Riccardo Lombardiego SJ, jak również dzięki przychylności i wyrażonej woli Jego Świątobliwości Piusa XII jako grupa między-powołaniowa w służbie odnowy i nawrócenia, powszechnego i trwałego, Kościoła i społeczeństwa. (10 Luty 1952)
2. Jest to grupa apostolska zgromadzona wokół misji, która w pewnej mierze i specyficznymi dla siebie sposobami, stara się być wyrazem świadomości i głosu Kościoła w tym, co dotyczy jego powołania do świętości, oraz działa nie na drodze władzy, lecz poprzez animację duchową w wymiarze funkcji proroczej, wspólnej całemu ludowi Bożemu.
3. Celem pełnienia takiej służby, nie w imieniu jakiejś nowej instytucji, ale w imieniu ludu Bożego, członkowie Grupy są przedstawicielami różnych powołań obecnych w Kościele. Każdy z jej członków zachowuje przynależność do własnego stanu i wspólnoty pochodzenia, której to powołanie jest wezwany wyrazić w Grupie, pokazując w ten sposób, że przynależność do Grupy stanowi odpowiednią i uzasadnioną formę przeżywania własnego, specyficznego charyzmatu. Grupa ze swej strony, sprzyja wierności powołaniu i pobudza do niej swoich członków oraz utrzymuje regularne kontakty informujące, współpracy i wzajemnej pomocy ze wspólnotami swoich członków oraz z ich prawowitymi przełożonymi.
4. Odnowa promowana przez tę Grupę, znana jako „Ruch na rzecz Lepszego Świata”, nie opiera się na organizacji o dużej liczbie członków, jak zdarza się to powszechnie w różnych ruchach kościelnych, ale na duchu lub historycznym dynamizmie, który wszczepia się w dynamizm samego Kościoła. Dynamizm ten, skutek działania Grupy, można zweryfikować na podstawie owoców, w postaci tendencji do nawrócenia i wspólnego wzrostu świadomości, w znaczących doświadczeniach i w planowych procesach odnowy oraz podporządkowania wszystkiego i wszystkich powszechnemu dobru wspólnemu, w przyjęciu metod oraz dynamik służących wzrostowi w jedności. Wszystko to jako wyraz duchowości i ascezy wspólnotowej, począwszy od „lektury znaków czasu”, w wierności nauczaniu Kościoła. Jako taki, dynamizm/odnowa tworzy się wokół osób, które nim żyją oraz w ich imieniu, tak jak pozostaje zależny od wszystkich, którzy w Kościele pełnią urząd jedności.
5. Ten wybór, przemyślany i dokonany z pełną świadomością pod koniec Soboru, w 1965 roku, doprowadził Grupę do pewnego rodzaju „niewidzialności”. To wszystko, bowiem co może narodzić się z jej działania, jakiekolwiek byłyby tego charakterystyki ilościowe i jakościowe lub trwałość, nie spełnia warunków, aby mogło być powiązane z Grupą. Dąży się bowiem świadomie nie do afirmacji Grupy lub do tego by przyciągać do niej osoby czy też projekty: wręcz przeciwnie, pragnie się postawić w centrum Kościół, różnego rodzaju rzeczywistości, z którymi wchodzi się w kontakt. I jeśli nawet Grupa jest konieczna, to jest tak „o tyle o ile” potrzebuje jej „ruch”, który ona promuje. Tym jest świadoma i radykalna forma ubóstwa którą Grupa wybrała, aby uwypuklić propagowanie dynamizmu i z powodu prymatu Kościoła.
6. Sobór Watykański II rozpoznał odnowę, nawrócenie i reformę Kościoła jako istotne cechy jego natury pielgrzymiej; odnowa, za którą odpowiedzialni są wszyscy ochrzczeni i której koordynacją, animacją i promocją zajmują się ci, którzy otrzymali urząd jedności: Kolegium Biskupów na czele z Papieżem w Kościele powszechnym oraz biskup z prezbiterami w Kościele lokalnym.
7. Grupa posiada dość długie i znaczące doświadczenie propagowania duchowości komunii w służbie Kościołom lokalnym. Od wielu lat promuje programowe szlaki ewangelizacyjne, rozumiane jako asceza wspólnotowa, która angażuje cały lud Boży, bądź to na szczeblu parafialnym, bądź na diecezjalnym, w różnych państwach i na różnych kontynentach.
8. W ostatnich latach rodzi się rzeczywistość w pewien sposób nowa: są biskupi, którzy z pomocą „Diecezjalnej Ekipy Animacji Pasterskiej”, prowadzą i realizują „Diecezjalny Projekt Odnowy/Ewangelizacji”, owoc duchowości komunii oraz narzędzie służące do jej rozwoju. Są poza tym inni biskupi, którzy korzystają z różnych służb i podzielają ich kierunek.
9. W obecnym kontekście Kościoła „komunii” widzimy jako naglącą potrzebę zaangażowania się w przezwyciężenie mentalności opierającej się na logice przeciwstawiania antytetycznego władzy i proroctwa, aby wynieść na światło głęboką komunię pomiędzy nimi i tym samym przyczynić się do ogólnego nawrócenia, do wzrostu Kościoła powszechnego i lokalnego.
Oto dlaczego Grupa Promotorów Ruchu dla Lepszego Świata pozwala się poznać poprzez funkcję, którą spełnia: SŁUŻBA ANIMACJI WSPÓLNOTOWEJ. W ten sposób chce potwierdzić, własny charakter eklezjalny oraz pragnie zaświadczyć o bezinteresowności i bezpłatności swojej służby Kościołowi w wierności intencji powstania samej Grupy.
